Geef kansarmen een tribune en hun leven komt tot leven.  Ze hebben iets te vertellen, al beseffen ze dat vaak zélf niet.  Hun ervaringen, emoties, geschiedenis is méér dan een persoonlijk verhaal. Hun vertelling opent een wereld die voor velen zo onbekend is... 
De monoloog 'VROUWKE DATJE' is zo'n persoonlijk verhaal.

Haar naam: Belinda.  In de verpauperde buurt vanwaar ze afkomstig is,
noemden ze haar 'Zotte Belle Snotte'. Zowat iedereen spotte met haar.
Ook op school was ze de verstotene, de pispaal, het zwarte schaap.
Haar jeugd was grijs en grauw, één brok ellende. 
Tot op een dag ze een jongen leert kennen.
Een wat simpele, verlegen, brave en ziekelijke zoon
uit een al even eenvoudig en arm gezin.
Wie anders zou haar gewild hebben? Ze trouwen.
En wanneer haar man dan zegt : 'nu zijt ge mijn vrouwke, Datje',
blijft hij haar voortaan altijd even teder, even lief 'Vrouwke Datje' noemen.
Ze krijgen een kind. Nu wordt ze ook 'Moeke Datje' genoemd. 
Datje weeft een cocon rond haar en haar gezinnetje.
En in deze cocon schept ze levensmoed, wilskracht,
heeft ze de mooiste dromen en toekomstplannen.
In dit veilig warm nest is ze vrouw, moeder, echtgenote.
Maar er gebeurt iets heel ergs...
Haar wereld stort in. Ze drijft weg, terug naar af. 
Vrouwke Datje wordt weer Zotte Belle Snotte.
Een verhaal met een gulle lach en even een traan wegpinken….

Een vrouw alleen is een 45-minuten durende monoloog,
die een fragment schetst van de situatie waarin Maria zich bevindt.
Haar zoeken naar contact, affectie, warmte,
iemand waaraan ze haar verhaal kwijt kan.
Haar eerder bizarre situatie zou je kunnen afschilderen
als leven in een gouden kooi.
Dit leven oogt voor de buitenwereld als vrij normaal,
maar is in werkelijkheid dramatisch.

Een vrouw alleen is een tragikomedie en roept bij de toeschouwer (voyeur)
het dubbele gevoel op van macht en onmacht,
verdrukking en agressie, berusting en aanvaarding.

Een vrouw alleen  : een lach, een traan. Maar echt !

Uiterst geschikt voor :

Praat- en theatercafé's
Vrouwenpraatgroepen
Opluisteren van bijeenkomsten

Afscheid nemen. We doen dat elke dag. Van iemand. Van iets.
Dag moeder. Dag vader. Dag zoon. Dag dochter. Dag zuurverdiende centjes. Dag zomer. Dag jeugd. Dag schoonheid. Dag geluk. Dag schoonste porseleinen beeldje op de kast. Dag favoriet televisieprogramma.. Dag vrienden. Dag gezondheid. Dag vrouw. Dag man.
Dag uren. Dag dagen. Dag leven.
Afscheid elke dag. Soms met een traan, soms terloops, bijna vrolijk. En soms moeilijk, dan kost het ons moeite. Doen we dan iets verkeerd? Kan dat dan misschien ook anders? Kunnen we afscheid leren?
De vrouw die afscheid nam. Ze vertelt erover.
Over hoe afscheid nemen een obsessie werd. Op stations, in havens, in luchthavens, aan schoolpoorten, in ziekenhuizen. In haar eigen hart.
Een verhaal van hartverscheurende, maar ook van plezante taferelen.
Een verhaal van hoe iets angstaanjagend iets bangelijk schoon werd.
Een verhaal van hoe een wetenschap een kunst werd.
De schone kunst van het wuiven.